บทที่ 13 13 ข้อมูลใหม่

“ไอหยา.... แกนี่! เชื้อไม่เคยทิ้งแถวจริง ๆ เหมือนพ่อแกไปซะทุกอย่าง เอาเถอะ ๆ ปู่เคารพในการตัดสินใจของแก ดีเหมือนกันพิสูจน์ตัวเองด้วยความสามารถจริง ๆ พนักงานในบริษัทจะได้ยอมรับแกหากต้องขึ้นมารับตำแหน่งใหญ่ในอนาคต”

คุณปู่เอกอาทิตย์ถอนหายใจยาวเบา ๆ ก่อนจะส่ายหน้าอย่างเอ็นดูปนยอมรับ รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากของชายชรา ราวกับภาพของลูกชายคนโตในวัยหนุ่มได้ย้อนกลับมาซ้อนทับกับใบหน้าของหลานชายตรงหน้า เขาพยักหน้าช้า ๆ ด้วยความเข้าใจ ก่อนจะยกมือขึ้นโบกเบา ๆ ราวกับบอกว่าไม่เป็นไร

“ขอบคุณครับ” เอกณัฐโค้งหัวลงเล็กน้อยด้วยความเคารพ น้ำเสียงนุ่มนวลแต่จริงใจ ความโล่งอกแผ่ซ่านไปทั่วร่างเมื่อรู้ว่าคุณปู่ยอมรับการตัดสินใจของเขา เงียบไปเพียงครู่เดียว คุณปู่ก็หันมามองหลานชายอีกครั้ง ดวงตาคู่เก่าแก่มีแววอยากรู้ชัดเจน

“แล้วพ่อแกล่ะ... เอกภพเป็นอย่างไรบ้าง ร้านอาหารที่โคราชยังเปิดอยู่ดีหรือเปล่า” คุณปู่เอกอาทิตย์เอ่ยถาม แต่สายตาจับจ้องหลานชายอย่างสนใจใคร่รู้ ราวกับอยากได้ข่าวคราวของลูกชายคนโตที่ห่างเหินไปนาน

“ครับ ทุกวันนี้ยังทำอยู่ครับ ตอนนี้พ่อเขามีน้าลีลา แฟนใหม่ของพ่อมาช่วยงานทุกวัน” เอกณัฐตอบอย่างตรงไปตรงมา น้ำเสียงเรียบนิ่งไม่มีความสะดุด แม้เนื้อหาของประโยคจะทำให้หลายคนในห้องต้องเงยหน้าขึ้นมอง

“จริงเหรอไม้เอก? พี่ภพมีเมียใหม่เหรอ นานหรือยังทำไมไม่เห็นพามาแนะนำตัวที่บ้านเลยล่ะ” เอกกมลแทรกขึ้นมาทันทีด้วยน้ำเสียงประหลาดใจปนสนใจ เธอเอนตัวมาข้างหน้าเล็กน้อย ดวงตาเบิกกว้างขึ้นชัดเจน ราวกับได้ยินข่าวที่ไม่คาดคิดมาก่อน

“นานพอสมควรแล้วครับอากมล ตอนนี้น้าลีลาเธอกำลังท้อง เธออายุห่างกับพ่อเกือบยี่สิบปีเลย เธออายุยี่สิบเก้าครับ” คำตอบของเอกณัฐทำให้บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปทันที เสียงเงียบลงชั่วขณะ ทุกสายตาจับจ้องมาที่เขา

“หา? ข่าวใหม่ แต่เดี๋ยวนะ อายุยี่สิบเก้าปี ไม้เอกเข้ากับเธอได้ดีไหม” เอกกมลเอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวลชัดเจน เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย ส่วนหนึ่งกังวลถึงช่องว่างของอายุระหว่างแม่เลี้ยงกับลูกเลี้ยงที่ห่างกันเพียงหกปีเท่านั้น กลัวว่าจะเกิดเรื่องซุบซิบนินทาหรือความอึดอัดในภายหลัง

“ผมไม่ได้อยู่บ้านหรอกครับอากมล ตั้งแต่พ่อคบกับเธอ ผมก็ตัดสินใจย้ายไปเรียนที่เชียงใหม่ ทุกวันนี้ก็ไม่ได้กลับบ้าน”

เอกณัฐตอบอย่างสงบ น้ำเสียงไม่มีความขุ่นเคือง แต่ก็ไม่ได้ปิดบังความจริง สายตาของเขามองตรงไปที่พื้นชั่วครู่ก่อนจะเงยขึ้นอีกครั้ง

“แบบนี้นี่เอง...”

เอกภัทรพึมพำเบา ๆ ด้วยน้ำเสียงที่แผ่วลง เขาพยักหน้าช้า ๆ ราวกับเพิ่งเข้าใจเหตุผลที่หลานชายเลือกไปเรียนไกลถึงเชียงใหม่ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ความเงียบอบอวลอยู่ในห้องโถงอีกครั้ง ทุกคนต่างกำลังย่อยข้อมูลที่เพิ่งได้รับฟัง

เวลาผ่านไปไวราวกับโกหก… ในที่สุดวันแรกของการเริ่มต้นชีวิตการทำงานจริงก็มาถึง ผลการคัดเลือกการสมัครงานออกมาชัดเจนแล้ว และบัวชมพูก็สามารถผ่านด่านการสอบสัมภาษณ์สุดหินเข้าทำงานในตำแหน่งสถาปนิกเทคนิคได้สำเร็จตามความตั้งใจ ทว่า… หญิงสาวกลับไม่รู้ตัวเลยแม้แต่น้อยว่า การก้าวเท้าเข้ามาทำงานในบริษัทแห่งนี้ในวันแรก กำลังจะนำพาให้เธอได้พบเจอกับเซอร์ไพรส์ครั้งใหญ่ และได้เผชิญหน้ากับเพื่อนสนิทในวัยเด็กที่ไม่ได้เจอกันนานอย่างไม่คาดฝัน

ณ บริเวณโถงทางเข้าด้านหน้าของบริษัทสถาปนิกชื่อดัง เอส ดีไซน์ ร่างบางในชุดทำงานสุดเรียบร้อยและน่ารักสะดุดตา เสื้อเชิ้ตแขนยาวสีขาวสะอาดตาสวมทับด้วยเสื้อกั๊กไหมพรมสีชมพูอ่อน ท่อนล่างเป็นกระโปรงยาวเหนือเขาสีขาวครีมขับผิวให้ดูโดดเด่น กำลังยืนกุมมือเข้าหากันด้วยความประหม่า ดวงตากลมโตมองลอดผ่านกระจกใสบานใหญ่เข้าไปด้านในตึกอย่างลังเลใจ เธอยังไม่กล้าแม้แต่จะก้าวเท้าเดินเข้าไปคนเดียวลำพัง

“ชมพู! รอนานไหม พอดีรถติดนิดหน่อยน่ะ” เสียงทุ้มคุ้นเคยเอ่ยทักขึ้นจากด้านหลัง บัวชมพูสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะหันขวับไปตามเสียง รอยยิ้มโล่งอกระบายขึ้นบนใบหน้าหวานทันทีเมื่อเห็นโปรดในชุดสูททำงานเรียบเท่ก้าวเดินตรงเข้ามาหา

“ไม่นานเลยโปรด… ฉันเพิ่งมาถึงเมื่อกี้เหมือนกัน โห… วันนี้โปรดดูหล่อและดูเป็นมืออาชีพมากเลยนะเนี่ย เกือบจำไม่ได้แน่ะ” บัวชมพูพ่นลมหายใจออกมาเบา ๆ พลางกวาดสายตามองสำรวจเพื่อนหนุ่ม

โปรดชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มอบอุ่นปรากฏขึ้นที่มุมปาก ชายหนุ่มกวาดสายตามองหญิงสาวตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตาชื่นชมที่ซ่อนความรู้สึกเอ็นดูไว้ไม่มิด

“เธอก็เหมือนกันแหละชมพู… วันนี้สวยน่ารักกว่าทุกวันเลย”

คำชมตรง ๆ นั้นทำเอาบัวชมพูเผลอหลบสายตาแก้เขินเล็กน้อย ก่อนที่โปรดจะส่งยิ้มให้กำลังใจแล้วผายมือไปทางประตูทางเข้า

“เอาล่ะ… ตื่นเต้นล่ะสิ งั้นสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วเข้าไปข้างในกันเถอะนะ”

“อื้อ! ไปกัน” บัวชมพูพยักหน้ารับพร้อมกับสูดลมหายใจเข้าปอดลึกเพื่อเรียกความมั่นใจ ก่อนที่ทั้งคู่จะก้าวเดินเคียงข้างกันผ่านประตูบานใหญ่เข้าไปเผชิญหน้ากับโลกการทำงานจริง… โดยที่ไม่ม่ใครล่วงรู้เลยว่า อีกไม่กี่อึดใจข้างหน้านี้ ชะตากรรมกำลังจะเหวี่ยงให้พวกเขาต้องไปเจอกับใครบางคนในบริษัทแห่งนี้อย่างแน่นอน

“โปรดได้ตำแหน่งอะไรเหรอ?”

“ในใบสมัครระบุว่าผู้ช่วยผู้จัดการโครงการนะ ถ้าจำไม่ผิด แล้วของชมพูล่ะ?”

“เป็นผู้ช่วยผู้จัดการเลยเหรอ ของฉันตำแหน่งสถาปนิกเทคนิคน่ะ”

“ชมพูถนัดเลยนี่นา”

บทก่อนหน้า
บทถัดไป